Met the card player bewijst de maestro zich opnieuw als de koning van de giallo. De film bevat wederom Argento's bekende gimmick - net als in zijn eerste thriller the bird with the crystal plumage (1969) biedt een schijnbaar onbelangrijk detail (een terloops opgevangen geluid) uiteindelijk de sleutel tot de identiteit van de moordenaar. Het opvallendste aan the card player is echter het acteerwerk, vaak de achilleshiel van Argento's films. Rocca (the talented mr. ripley) en Cunningham (dog soldiers) zetten twee geloofwaardige speurneuzen neer, die bovendien in hun kwetsbaarheid en duistere verleden zeer menselijke trekjes vertonen.