| Tears of KaliHP2004110 min | |
| Vertoningen: 18-04 om 19:45-21:35 in Cinerama 2 21-04 om 15:45-17:35 in Cinerama 2 21-04 om 22:15-00:05 in Melkweg | |
| Te downloaden (grote) afbeeldingen voor deze film: Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /www/htdocs/afff/2004/_programma/_schema/film.inc on line 51 Geen afbeeldingen beschikbaar | |
In Duitsland, een land met een archaïsche filmkeuring en navenante houding ten opzichte van horrorcinema, bloeit de doe-het-zelvers-underground. Werden we in de jaren negentig echter vooral bestookt met smoezelig gefilmde goorlapperij (zie Jörg Buttgereit, Andreas Schnaas, Olaf Ittenbach et al), de laatste jaren valt er een kwalitatieve upgrading te constateren. Ook tears of kali mikt hoger dan de gebruikelijke aaneenschakeling van vermoeiende splatter-effecten die Duitse low-budgethorror eigen is. Het drieluik - dat trouwens wèl begint met zo'n old school snijmoment - heeft als bindend thema de praktijken van de fictieve Taylor-Ericksson-sekte in het hippie-India van de jaren zeventig. Heel wat dwalende westerlingen raakten onder invloed van deze spirituele wegwijzers nog verder de weg kwijt, met verontrustende repercussies. Behalve door zijn bedachtzame constructie en ouderwets onheilspellende sfeer dwingt tears of kali respect af door boven zijn low-budgetbeperkingen en DV-formaat uit te stijgen: op een Berlijnse set wordt soms toch maar even de suggestie gewekt van een Indiase coulisse. Maker Andreas Marschall (Karlsruhe, 1961) is voor metalheads in de horrorparochie geen onbekende: de striptekenaar, editor en videoclipregisseur (met zo'n zestig clips op z'n naam) schilderde sfeerrijke cd-hoesjes voor bands als HammerFall, Immolation, In Flames en de Duitse bombastkoningen Blind Guardian. Voor de legendarische thrashmetalformatie Kreator uit Altenessen draaide hij hallucinative comas (1990; een inventieve mix van live-opnames, clips, interviews en documentaire). Helaas is in tears of kali slechts een vleugje heavy muziek te horen, maar dat doet aan de kwaliteiten van dit liefdevol geschoten debuut niets af. Nur weiter so, Herr Marschall. | |


In Duitsland, een land met een archaïsche filmkeuring en navenante houding ten opzichte van horrorcinema, bloeit de doe-het-zelvers-underground. Werden we in de jaren negentig echter vooral bestookt met smoezelig gefilmde goorlapperij (zie Jörg Buttgereit, Andreas Schnaas, Olaf Ittenbach et al), de laatste jaren valt er een kwalitatieve upgrading te constateren. Ook tears of kali mikt hoger dan de gebruikelijke aaneenschakeling van vermoeiende splatter-effecten die Duitse low-budgethorror eigen is. Het drieluik - dat trouwens wèl begint met zo'n old school snijmoment - heeft als bindend thema de praktijken van de fictieve Taylor-Ericksson-sekte in het hippie-India van de jaren zeventig. Heel wat dwalende westerlingen raakten onder invloed van deze spirituele wegwijzers nog verder de weg kwijt, met verontrustende repercussies. Behalve door zijn bedachtzame constructie en ouderwets onheilspellende sfeer dwingt tears of kali respect af door boven zijn low-budgetbeperkingen en DV-formaat uit te stijgen: op een Berlijnse set wordt soms toch maar even de suggestie gewekt van een Indiase coulisse. Maker Andreas Marschall (Karlsruhe, 1961) is voor metalheads in de horrorparochie geen onbekende: de striptekenaar, editor en videoclipregisseur (met zo'n zestig clips op z'n naam) schilderde sfeerrijke cd-hoesjes voor bands als HammerFall, Immolation, In Flames en de Duitse bombastkoningen Blind Guardian. Voor de legendarische thrashmetalformatie Kreator uit Altenessen draaide hij hallucinative comas (1990; een inventieve mix van live-opnames, clips, interviews en documentaire). Helaas is in tears of kali slechts een vleugje heavy muziek te horen, maar dat doet aan de kwaliteiten van dit liefdevol geschoten debuut niets af. Nur weiter so, Herr Marschall.