Er kan getwist worden over de beslissing van productiemaatschappij Miramax om kill bill in twee delen uit te brengen - de opzet riekt immers naar geldklopperij. Wat echter vergeten wordt is dat vaak dezelfde procedure werd gevolgd bij de films die Tarantino tot voorbeeld dienden: bikkelharde wraakfilms uit de jaren zestig en zeventig van Japanse, Hongkongse en Italiaanse makelij. Deze films kenden vaak inwisselbare plots of werden zelfs in series uitgebracht: men denke aan de extreem bloeddorstige baby cart-films of de twee delen lady snowblood, waaraan kill bill overduidelijk schatplichtig is.

Wat in elk geval niet ter discussie staat is de virtuositeit waarmee Tarantino zijn liefdesbetuiging aan zijn favoriete B-films heeft vormgegeven. De combinatie van pompende soundtracknummers uit Japanse en Italiaanse B-klassiekers, een hippe visuele stijl en uitzinnige actiescènes doet de twee delen kill bill ver uitstijgen boven simpel jatwerk.

In dit deel verschuift het accent vanwege de hoofdzakelijk Mexicaanse locaties naar de spaghetti-western, inclusief aanzwellende trompetten en broeierige close-ups, maar de liefhebbers van doodsballetten in samoerai-stijl komen evenzeer aan hun trekken. En David Carradine, in deel één nauwelijks te zien, maakt twintig jaar na Kung Fu ongetwijfeld een indrukwekkende rentree. Wanneer hij tijdens het herzien met Uma Thurman 'I'm the man' fluistert, zal geen kijker het met hem oneens zijn.