Regisseur Mary Harron wilde ‘niet iets makkelijks’ gaan maken, nadat ze haar bekroonde biopic i shot andy warhol drie jaar geleden had afgerond. Ze kreeg haar zin: vanaf de eerste berichten over american psycho leek er een vloek te rusten op de langverwachte verfilming van Bret Easton Ellis’ controversiële roman over een moordende yup.
Leonardo di Caprio, die twintig miljoen dollar werd geboden voor de titelrol, verkondigde met veel poeha dat hij het hele project sterk afkeurde, het verhaal werd door critici en publiek veroordeeld toen het boek op het nachtkastje van de Canadese seriemoordenaar Paul Bernardo werd gevonden en de Amerikaanse filmkeuring wilde de film een ‘kiss of death’ geven door hem het predikaat NC-17 te verlenen. Niet vanwege het excessieve geweld, maar omdat twee prostituees tijdens een seksscène niet vrolijk genoeg zouden kijken.
Harron had de hetze tegen de film echter kunnen voorzien. Toen Easton Ellis het boek in 1991 publiceerde, viel hem een zelfde stortvloed van aanvallen ten deel. Het verhaal, dat in detail beschrijft hoe de maniakale beursmakelaar Patrick Bateman (Bale) zijn slachtoffers mutileert en zijn kamer met hun ontlede lichaamsdelen versiert, werd door verscheidene uitgevers verworpen en uiteindelijk na publicatie door vooral critici en feministen genadeloos veroordeeld.
Zowel de auteur als de regisseur beklemtoont dat de gruwelijke moorden slechts de achtergrond vormen van een hilarische sociale satire over de hebzuchtige en consumptiegerichte hedendaagse samenleving. Ondanks een aantal huiveringwekkende scènes is american psycho inderdaad geen film in de traditie van the silence of the lambs of se7en. Als er toch een vergelijking moet worden gemaakt, heeft Bateman nog het meest weg van Dr. Jekyll en Mr. Hyde: zijn kille leven valt uiteen in twee oncontroleerbare helften. Maar anders dan in Robert Louis Stevenson’s klassieker heeft niemand in de gaten wat er aan de hand is. Iedereen is te druk met zichzelf en zijn bezit bezig om nog oog te hebben voor wat anderen uitvoeren.

VS 1974
regie: mary harron
productie: christian halsey solomon, chris hanley, edward r. pressman, ron rotholz
scenario: Harron en Turner, naar het gelijknamige boek van Bret Easton Ellis
camera: andrzej sekula
muziek: john cale
montage: andrew marcus
art direction: andrew m. stearn
special fx: michael kavanagh
met: christian bale, willem dafoe, jared leto, reese witherspoon, samantha mathis, chloë sevigny e.a.
Distributie: RCV Film Distribution, Hilversum


Kriterion 1 Za/8-4/00.30
official website